 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
      |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Tarihi ve Kuruluş Hikayesi Akpınar'ın kuruluşu 550 yıl öncesine kadar uzanır. Kuruluşu iki aşiret ile başlar. Akpınar'ın şu anda bulunduğu yerin 5 km güneyinde bulunan Gedemen bölgesindeki Tek Höyük'te yerleşik İmamoğulları aşireti ile yine Akpınar'ın 4 km kuzeyindeki Eldelek Boyalık köyünün yakınında bulunan İkiz Tepe bölgesinde yaşayan Yörükoğulları aşiretinden meydana gelmiştir.
Karaova Barajı
 Bir gün aşiretler birbirlerini ziyarete giderken, iki aşiret yerleşim yerinin ortasında bulunan eski Akpınar'ın bulunduğu Sulağın başında karşılaşırlar ve oturup konuşurlar… “Aşiretlerimizin bulunduğu yerleşim yerleri birbirine çok uzak mesafede, 'Meskenlerimizi buraya yerleştirelim' “şeklinde bir karar alınır ve İmamoğulları aşireti sulağın kuzey kısmına, Yörükoğulları ise sulağın güney kısmına yerleşir. Yerleşme işlemi tamamlandıktan sonra sıra köye ad vermeye gelir. Köyün ilk kuruluşu için Sulağın başında karar aldıklarından dolayı, Sulağı beyaz oyma mermer taşlarla Çeşme haline getirirler ve “(AĞPINAR) Akpınar” adı verilir. Aradan geçen zaman süresinde bu yerleşim yerine değişik yörelerden yeni aşiretlerde katılarak, beraberce nüfuslarını çoğaltarak gelişmişlerdir.
Nüfus Bilgileri 1959 yılında Akpınar'ın nüfusu 2000'i geçtiği için Belediye Teşkilatı kurularak Kasaba hüviyetini almıştır. 4/7/987 tarihli ve 19507 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 19/6/1987 tarihli ve 3392 sayılı Kanunun 1 inci maddesinin (64) numaralı fıkrası ile “İlçe” olmuştur. İlçeye bağlı; 6 Mahalle, 3 Kasaba, 23 Köy ve 7 Mezra olmak üzere toplam 51 yerleşim merkezi bulunmaktadır. 2000 Genel Nüfus Sayımına göre İlçenin toplam nüfusu: 17.357 dir. Bunun, 3.791 kişisi ilçe merkezinde, 13.566 kişisi ise kasaba, köy ve mezralarda yaşamaktadır. Uzun yıllardan bu yana sürekli göç veren bir yerleşim yeri iken, İlçe olmasından sonra göç alan bir merkez haline dönüşmüştür. İlçenin okur-yazarlık oranı % 95 düzeyindedir. İlçedeki yerleşim birimlerinin 2000 Genel Nüfus Sayımına göre dağılımı ve ilçeye uzaklıkları şöyledir:
Coğrafi Yapısı Yüzölçümü 568 km 2 , yüksekliği 1212 metredir. Ankara Kırşehir D.765-9 Devlet Karayolu üzerinde İçanadolu Bölgesinin Orta Kızılırmak bölümünde yer almaktadır. Manahözü akarsuyu üzerinde 1997 yılında inşaatı tamamlanan ve şu an faaliyete geçen 1.717.000 m 3 gövde hacimli Karaova barajı ve 65.00 hm 3 normal su kotunda göl hacmi sulama amaçlı olarak kurulmuş ve tarım arazilerinin sulanmasında kullanılmaktadır. İlçeye bağlı Alişar Köyü sınırlarında Buzluk Dağı (1609 metre) ve İlçeye 7 Km uzaklıkta “Hamam” olarak bilinen sıcak kaynak suyundan oluşan doğal göl bulunmaktadır. İlçe Devlet karayolu üzerinde olduğundan sürekli gelişmekte ve gelişmeye çok müsaittir.
Geçim Kaynakları İlçenin başlıca geçim kaynağı tarım, hayvancılık ve ticarettir. İlçe halkının % 40'ı geçimini tarımsal ürünlerden sağlamaktadır. Tarım denince akla ilk gelen buğday-arpa ve benzerleri iken, son yıllarda pancar üretimi önemli bir yer tutmaktadır. İlçede önemli bir meslek olarak ilk göze çarpan Soğuk Demircilik işidir. Bu meslek üzerine ülkemizde ve yurtdışında yapılan bir çok inşaat işlerinde kendini kanıtlamış, demirci ustası, taşeron ve müteahhitler bulunmaktadır. Ayrıca, yurtdışında gurbetçi olarak çalışan İlçe nüfusuna kayıtlı bir çok vatandaş Ülkemiz ve İlçe ekonomisine gerek yatırım, gerekse döviz getirisi ile katkıda bulunmaktadır.
|
Türklerin 26 Ağustos 1071 tarihinde Bizanslıları Malazgirt'te yenmeleriyle birlikte Türklere Anadolu'nun kapıları açılmıştır. 1200 yılına kadar da Türkler tamamen Anadolu'ya yerleşmişlerdir. Bu sırada çeşitli kavimler obalar halinde yaşamaktadır. Kutalmış oğlu Süleyman Şah, Kırşehir ve çevresini Anadolu Selçukluları'na bağlıyor. Akpınar'ın da içinde bulunduğu Kırşehir ve çevresi Osmanlı'ların 1402 yılında Ankara savaşında Timur'a yenilmesiyle birlikte, Karamanlılara veriliyor ve 1452 yılında Fatih Sultan Mehmet'in Karamanlıları yok etmesinden sonra Osmanlıların egemenliğine geçiyor. 
İmamoğulları aşiretinden bir kişinin, Yörükoğulları aşiretine mensup bir kızı kaçırması, iki aşiretin arasında gerginliğe neden olur. İki aşiret arasındaki bu gerginliği sonuçlandırmak isteyen komşu aşiretler, sorunun çözümü için şu şekilde bir karar alırlar; “Yörükoğulları aşireti reisinin oğlu ile İmamoğulları aşireti reisinin kızını evlendirmek”. Bu kararı her iki aşirete de sunarak arabuluculuk görevi yapılır ve bu karar iki aşiret tarafından kabul edilerek anlaşma sağlanır. Daha sonraları her iki aşiret, kendi aralarında kız alıp-verme işlerini sürdürerek akraba olurlar.